http://ir.mju.ac.th/dspace/handle/123456789/14 Maejo University - Phrae Campus / มหาวิทยาลัยแม่โจ้ - แพร่ เฉลิมพระเกียรติ Mon, 20 Apr 2026 11:27:49 GMT 2026-04-20T11:27:49Z http://ir.mju.ac.th/dspace/handle/123456789/2204 Title: THE EFFECT OF Phlebopus portentosus INOCULATION ON THE GROWTH PROMOTION OF  Dalbergia cochinchinensis SEEDLINGS AND Pterocarpus macrocarpus SEEDLINGS; ผลของการปลูกเชื้อเห็ดตับเต่า (Phlebopus portentosus) ต่อการเจริญเติบโตของกล้าพะยูง (Dalbergia cochinchinensis) และกล้าประดู่ป่า (Pterocarpus macrocarpus) Abstract: Study on the effect of Bolete (Phlebopus portentosus) on the growth promotion of Siamese Rosewood (Dalbergia cochinchinensis) seedlings and Burmese Rosewood (Pterocarpus macrocarpus) seedlings which is a tree with economic value were investigated. A completely randomized design (CRD) with seven treatments was used. The treatments were: control (no inoculation), inoculation with 10, 20, or 30 ml of  P. portentosus inoculum, inoculated once or twice, with a 15-day interval between inoculations. Four-month-old D. cochinchinensis seedlings and  P. macrocarpus seedlings were used in the experiment. Growth parameters were recorded for 180 days after inoculation. The result of the growth of D. cochinchinensis seedlings  and  P. macrocarpus seedlings were found to be inoculated inoculation twice with a volume of 20 ml P. portentosus gave the best results. It was found that stem height, diameter at root collar, canopy width and total biomass compared with control were increased 32.04, 41.13, 38.82 and 49.59 percent, respectively. The quantities of chlorophyll A and total chlorophyll compared with control were increased 171.48, 42.72 and 85.20 percent, respectively. The correlation analysis between amount of chlorophyll A and plant growth indicators showed that the correlation coefficient between chlorophyll A and stem height was highest (R² = 0.7512) followed by total biomass, diameter at root collar and canopy width, respectively. It was found that the average stem height, diameter at root collar, canopy width, and total biomass compared with control were increased 41.02, 42.98, 14.34 and 46.79 percent, respectively. The quantities of chlorophyll A and total chlorophyll compared with control were increased 167.78 and 67.91 percent, respectively.  The correlation analysis between amount of chlorophyll A and plant growth indicators showed that the correlation coefficient between chlorophyll A and diameter at root collar was highest  (R² = 0.8323) followed by total biomass, canopy width and stem height respectively. The results were significantly different from the control at the statistical level (p≤0.05). The roots of D. cochinchinensis seedlings and P. macrocarpus seedlings age 180 days after inoculation twice with a volume of 20 ml of P. portentosus were investigated. It was found that the average number of roots was compared with control were increased 248.24 and 254.19 percent, respectively. While the root length of D. cochinchinensis seedlings and P. macrocarpus seedlings compared with control were increased 104.41 and 145.79 percent, respectively. The results were significantly different from the control at the statistical level (p≤0.05). P. portentosus attached to D. cochinchinensis seedlings and P. macrocarpus seedlings roots were examined by Scanning Electron Microscope (SEM) at 100 μm. The results show that D. cochinchinensis seedlings roots had approximately 65.63 percent of the mushroom mycelium attached and  P. macrocarpus seedlings roots had approximately 71.88 percent of the mushroom mycelium attached. The results could be used as a guideline for promote forestation by using P. Portentosus along with economic trees for increasing plant growth.; การศึกษาผลของการปลูกหัวเชื้อเห็ดตับเต่า (Phlebopus portentosus) ซึ่งเป็นเห็ดไมคอร์ไรซาที่นิยมรับประทานต่อการเจริญเติบโตของ กล้าพะยูง (Dalbergia cochinchinensis) และกล้าประดู่ป่า (Pterocarpus macrocarpus)  ซึ่งเป็นต้นไม้มีค่าทางเศรษฐกิจ โดยวางแผนการทดลองแบบสุ่มสมบูรณ์ (Completely Randomized Design; CRD) มี 7 ชุดการทดลอง ได้แก่ ชุดควบคุม (ไม่ปลูกหัวเชื้อ) ชุดทดลองที่ปลูกหัวเชื้อเห็ดปริมาตร 10, 20 และ 30 มิลลิลิตร จำนวน 1 และ 2 ครั้ง โดยปลูกหัวเชื้อห่างกัน 15 วัน ทดสอบกับกล้าพะยูง และกล้าประดู่ป่าอายุ 4 เดือน บันทึกผลการเจริญเติบโตทุก 30 วัน จนอายุครบ 180 วัน ผลของการปลูกหัวเชื้อเห็ดตับเต่าต่อการเจริญเติบโตของกล้าพะยูง และกล้าประดู่ป่า เมื่ออายุครบ 180 วัน พบว่า การปลูกหัวเชื้อเห็ดตับเต่าที่ปริมาตร 20 มิลลิลิตร จำนวน 2 ครั้ง ให้ผลดีที่สุด ความสูงของลำต้น เส้นผ่านศูนย์กลางที่ระดับคอราก ความกว้าง ของทรงพุ่ม และมวลชีวภาพโดยรวมโดยค่าเฉลี่ยสูงสุด เมื่อเทียบกับชุดควบคุมเพิ่มขึ้นร้อยละ 32.04  41.13  38.82  และ 49.59 ตามลำดับ เมื่อวัดปริมาณคลอโรฟิลล์ พบว่า คลอโรฟิลล์เอ และคลอโรฟิลล์รวม เมื่อเทียบกับชุดควบคุมเพิ่มขึ้นร้อยละ 171.48  42.72 และ 85.20 ตามลำดับ และทำการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างปริมาณคลอโรฟิลล์เอกับการเจริญเติบโตของกล้าพะยูง พบว่า ปริมาณคลอโรฟิลล์เอมีความสัมพันธ์กับความสูงของลำต้นกล้าพะยูงมากที่สุด (R² = 0.7512) รองลงไป คือ มวลชีวภาพโดยรวม เส้นผ่านศูนย์กลางที่ระดับคอราก และความกว้างของทรงพุ่ม ตามลำดับ ผลของการปลูกหัวเชื้อเห็ดตับเต่าต่อการเจริญเติบโตของกล้าประดู่ป่า พบว่า ความสูงของลำต้น เส้นผ่านศูนย์กลางที่ระดับคอราก ความกว้างของทรงพุ่ม และมวลชีวภาพโดยรวม ค่าเฉลี่ยสูงสุดเมื่อเทียบกับชุดควบคุมเพิ่มขึ้นร้อยละ 41.02  42.98  14.34 และ 46.79 ตามลำดับ เมื่อวัดปริมาณคลอโรฟิลล์เอ คลอโรฟิลล์บี และคลอโรฟิลล์รวมค่าเฉลี่ยสูงสุด เมื่อเทียบกับชุดควบคุมเพิ่มขึ้นร้อยละ 167.78  3.20 และ 67.91 ตามลำดับ  และทำการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างปริมาณคลอโรฟิลล์เอกับการเติบโตของกล้าประดู่ป่า พบว่า ปริมาณคลอโรฟิลล์เอ มีความสัมพันธ์กับเส้นผ่านศูนย์กลางที่ระดับคอรากกล้าประดู่ป่ามากที่สุด (R² = 0.8323) รองลงไป คือ มวลชีวภาพโดยรวม ความกว้างของทรงพุ่ม และความสูงของลำต้น ตามลำดับ แตกต่างกับชุดควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p≤0.05) เมื่อตรวจสอบรากกล้าพะยูง และกล้าประดู่ป่า หลังปลูกหัวเชื้อครบที่ 180 วัน พบว่า การปลูกหัวเชื้อเห็ดตับเต่าปริมาตร 20 มิลลิลิตร จำนวน 2 ครั้ง เมื่อเทียบกับชุดควบคุมเพิ่มขึ้นร้อยละ 248.24 และ 254.19 และวัดความยาวรากกล้าพะยูง และกล้าประดู่ป่า เมื่อเทียบกับชุดควบคุมเพิ่มขึ้นร้อยละ 104.41 และ 145.79 แตกต่างกับชุดควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p≤0.05) การตรวจสอบลักษณะเส้นใยเห็ดตับเต่าที่อยู่กับรากฝอยของกล้าพะยูง และกล้าประดู่ป่า ด้วยกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องกราด (SEM) ที่กำลังขยาย 100 ไมครอน พบว่า พื้นที่ของรากฝอยกล้าพะยูงมีการปกคลุมของเส้นใยเห็ดประมาณร้อยละ 65.63 และกล้าประดู่ป่า มีการปกคลุมของเส้นใยเห็ดประมาณร้อยละ 71.88 ผลการศึกษาสามารถใช้เป็นแนวทางส่งเสริมการปลูกป่าโดยใช้เชื้อเห็ดตับเต่า ร่วมกับไม้เศรษฐกิจเพื่อช่วยเพิ่มการเจริญเติบโตของพืช Mon, 01 Jan 2024 00:00:00 GMT http://ir.mju.ac.th/dspace/handle/123456789/2204 2024-01-01T00:00:00Z http://ir.mju.ac.th/dspace/handle/123456789/2170 Title: APPLICATION OF GEOGRAPHIC INFORMATION SYSTEM TO ASSESSFOREST FIRE RISK AREAS IN ​​DOI PHU KHA NATIONAL PARK, NAN PROVINCE; การประยุกต์ใช้ระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์เพื่อประเมินพื้นที่เสี่ยงต่อการเกิดไฟป่าในพื้นที่อุทยานแห่งชาติดอยภูคา จังหวัดน่าน Abstract: The objective of a study is to spatially analyze hotspot data obtained from the MODIS recorder and analyse of areas at risk of wildfires in the area of Doi Phu Kha National Park, Nan Province to be applied in planning, managing and controlling forest fires. Factors taken into consideration are (1) land use and land cover characteristics, (2) the elevation of the area, (3) the slope, (4) the direction of slope, (5) the distance from residences, (6) the distance from agricultural land, (7) the distance from roads, (8) the distance from water sources, and (9) the level of density of hot spots by analysing the overlay of grid data. To analyse the index of areas at risk of forest fires (forest fire risk index: FFR). The results of study showed that the thermal image data from 2017 - 2021 founded 3,716 hot spots in the study area. In 2019, the most hot spots were found at 1,397 points. The 3 most common hot spots with number of 571 places from all 8 districts, 23 subdistricts are Ngop Subdistrict, Thung Chang District. When analysing the density of hot spots per area, it was found that areas with a high recurrence of hot spots are Ngop Subdistrict, Khun Nan Subdistrict, and Huai Kon Subdistrict. The area with the highest density of hot spots has an area of 27.84 square kilometers or 17,398.75 rai. From all factors of the analysis and assessment of areas at risk of forest fires, it was found that the area most at risk of fire has an area of 191,326.88 rai, accounting for 18.33 percent, and when checking the reliability of information on areas at risk of forest fires, found that it’s reliable because the overall accuracy test value is 82.2 percent and the Kappa accuracy value is 69.6 percent. It shows that the fire risk area from the model is quite consistent with the hot spot area data. It was found that the districts at risk of forest fires were the highest. is Thung Chang District Chaloem Phra Kiat District and Bo Kluea District, respectively. The village at high risk of forest fires is Ban Tanoi, Phu Kha Subdistrict, Pua District, Nan Province. From the study of modelling areas at risk for forest fires in the Doi Phukha National Park, Nan Province. It can be used as part of planning in setting policies and measures for effective management of forest fires.; การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ข้อมูลจุดภาพความร้อน (Hotspot) เชิงพื้นที่ที่ได้จากเครื่องบันทึก MODIS และวิเคราะห์พื้นที่เสี่ยงต่อการเกิดไฟป่า ในเขตอุทยานแห่งชาติดอยภูคา จังหวัดน่าน เพื่อนำมาประยุกต์ใช้ในการวางแผนการจัดการและควบคุมไฟป่า ปัจจัยที่นำมาพิจารณาคือ (1) ลักษณะการใช้ที่ดินและสิ่งปกคลุมดิน  (2) ระดับความสูงของพื้นที่  (3) ความลาดชัน (4) ทิศด้านลาด (5) ระยะห่างจากที่อยู่อาศัย  (6) ระยะห่างจากพื้นที่เกษตรกรรม (7) ระยะห่างจากถนน (8) ระยะห่างจากแหล่งน้ำ  และ (9) ระดับความหนาแน่นของจุดความร้อน โดยการวิเคราะห์ซ้อนทับ (overlay) ของข้อมูลเชิงกริด เพื่อวิเคราะห์ค่าดัชนีพื้นที่เสี่ยงต่อการเกิดไฟป่า (forest fire risk index: FFR) ผลการศึกษาพบว่าข้อมูลจุดภาพความร้อนในช่วงปี พ.ศ. 2560 - 2564  มีจุดความร้อนที่เกิดขึ้นในพื้นที่ศึกษาจำนวน 3,716 แห่ง ในปี พ.ศ. 2562 พบการเกิดจุดความร้อนมากที่สุดถึง 1,397 แห่ง ปริมาณจุดความร้อนที่พบมากที่สุด 3 อันดับแรกจากทั้ง 8 อำเภอ 23 ตำบล คือ ตำบลงอบ อำเภอทุ่งช้าง จำนวน 571 แห่ง เมื่อวิเคราะห์ความหนาแน่นของจุดความร้อนต่อพื้นที่ พบว่า บริเวณที่มีการเกิดซ้ำของจุดความร้อนสูงและสูงสุด คือ ตำบลงอบ ตำบลขุนน่าน และตำบลห้วยโก๋น โดยพื้นที่ที่มีความหนาแน่นของจุดความร้อนมากที่สุด มีขนาดพื้นที่ 27.84 ตารางกิโลเมตร หรือ 17,398.75 ไร่ ส่วนการวิเคราะห์และประเมินพื้นที่เสี่ยงต่อการเกิดไฟป่าจากปัจจัยทั้งหมด พบว่า พื้นที่ที่มีความเสี่ยงต่อการเกิดไฟป่ามากที่สุดมีขนาดพื้นที่ 191,326.88 ไร่ คิดเป็นร้อยละ 18.33  และเมื่อตรวจสอบความน่าเชื่อถือของข้อมูลพื้นที่เสี่ยงต่อการเกิดไฟป่า พบว่า พื้นที่เสี่ยงต่อการเกิดไฟป่า มีความน่าเชื่อถือ เนื่องจากมีค่าการทดสอบความถูกต้องโดยรวม (Overall Accuracy) อยู่ที่ร้อยละ 82.2 และค่าความถูกต้อง Kappa อยู่ที่ร้อยละ 69.6 แสดงให้เห็นว่าพื้นที่เสี่ยงไฟป่าจากแบบจำลองค่อนข้างตรงกับข้อมูลพื้นที่จุดความร้อน ทั้งนี้พบว่าอำเภอที่มีความเสี่ยงต่อการเกิดไฟป่ามากที่สุด คือ อำเภอทุ่งช้าง อำเภอเฉลิมพระเกียรติ และอำเภอบ่อเกลือ ตามลำดับ ส่วนหมู่บ้านที่เสี่ยงต่อการเกิดไฟป่ามากที่สุด คือ บ้านตาน้อย ตำบลภูคา อำเภอปัว จังหวัดน่าน  จากการศึกษาการสร้างแบบจำลองพื้นที่เสี่ยงต่อการเกิดไฟป่าในพื้นที่อุทยานแห่งชาติดอยภูคา จังหวัดน่าน สามารถนำไปใช้เป็นส่วนหนึ่งในวางแผนในการกำหนดนโยบายและมาตราการบริหารจัดการไฟป่าในพื้นที่ได้อย่างมีประสิทธิภาพต่อไป Mon, 01 Jan 2024 00:00:00 GMT http://ir.mju.ac.th/dspace/handle/123456789/2170 2024-01-01T00:00:00Z http://ir.mju.ac.th/dspace/handle/123456789/2089 Title: THE VARIATIONS OF LAND SURFACE TEMPERATURE AFTER LAND USE: A CASE STUDY OF NAN; การผันแปรของอุณหภูมิพื้นผิวภายหลังการใช้ประโยชน์ที่ดิน ในพื้นที่จังหวัดน่าน  Abstract: A study was conducted on surface temperature variations following changes in land use in Nan Province. The objective was to analyze surface temperature in Nan Province before and after land use modifications in 2016, 2019, and 2022. The main goals of this study were twofold: 1) to investigate changes in ground surface temperature affecting land use, and 2) to analyze surface temperature variations associated with land use. The study revealed that the highest average surface temperatures were observed in community areas, with an average temperature of 27.6 °C, while the lowest average surface temperature was found in deciduous forest areas, averaging 20.2 °C. This indicates that the district comprises areas with residential communities and predominantly agricultural lands. Districts such as Wiang Sa, Chiang Klang, and Mueang Nan exhibited high average temperatures, whereas areas with forests and agricultural lands, predominantly hosting perennial fruit trees, experienced lower average temperatures, as seen in Bo Kluea, Mae Charim, and Chaloem Phra Kiat Districts. Upon further examination, it was found that very low temperature levels (0 -15.9 °C) were mostly concentrated in deciduous forest areas, covering the largest area in 2019 at 534,893.9 rai, accounting for 7.04 percent of the area during winter. Conversely, very high temperature levels (above 40 °C) were predominantly found in deciduous forest areas, covering the largest area in 2019 at 9,681.9 rai, accounting for 0.13 percent of the area during summer. Surface temperature variations were primarily observed in forested and agricultural areas, indicating that the majority of temperature variations occurred in areas lacking land cover and highly disturbed regions. Conversely, temperature decreases were associated with an increase in green spaces or land cover. This study can inform planning efforts, policies, and measures to address issues such as forest encroachment for agriculture, particularly in monoculture farming areas. It underscores the importance of managing forest area restoration to enhance green spaces in the province, ultimately contributing to temperature reduction in Nan Province.; การศึกษาเรื่องการผันแปรของอุณหภูมิพื้นผิวภายหลังการใช้ประโยชน์ที่ดินในพื้นที่จังหวัดน่าน มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการวิเคราะห์อุณหภูมิพื้นผิวของพื้นที่จังหวัดน่านและอุณหภูมิพื้นผิวภายหลังการเปลี่ยนแปลงการใช้ประโยชน์ที่ดิน ในปี พ.ศ. 2559 2562 และ 2565 โดยวัตถุประสงค์หลักของการศึกษานี้คือ 1) เพื่อศึกษาการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิพื้นผิวที่มีผลกับการใช้ประโยชน์ที่ดิน 2) วิเคราะห์การผันแปรอุณหภูมิพื้นผิวกับการใช้ประโยชน์ที่ดิน ผลการศึกษาพบว่าอุณหภูมิพื้นผิวเฉลี่ยสูงสุดอยู่ในพื้นที่ชุมชน มีอุณหภูมิเฉลี่ยอยู่ที่ 27.6 องศาเซลเซียส และ อุณหภูมิพื้นผิวเฉลี่ยต่ำสุดอยู่ในพื้นที่ป่าผลัดใบ มีอุณหภูมิเฉลี่ยอยู่ที่ 20.2 องศาเซลเซียส แสดงให้เห็นว่าอำเภอที่มีพื้นที่ที่มีชุนชนที่อยู่อาศัยรวมถึงพื้นที่เกษตรกรรมประเภทพืชไร่เป็นส่วนใหญ่ จะมีอุณหภูมิเฉลี่ยสูง เช่น อำเภอเวียงสา อำเภอเชียงกลาง และ อำเภอเมืองน่าน ส่วนอำเภอที่มีพื้นที่ป่าไม้และพื้นที่เกษตรกรรมประเภทไม้ผลไม้ยืนต้นเป็นส่วนใหญ่ จะมีอุณหภูมิเฉลี่ยต่ำ เช่น อำเภอบ่อเกลือ อำเภอแม่จริม และอำเภอเฉลิมพระเกียรติ เมื่อแบ่งระดับของอุณหภูมิพบว่าระดับอุณหภูมิต่ำมาก (0 -15.9 °C ) ส่วนใหญ่พบในพื้นที่ป่าไม่ผลัดใบ มีพื้นที่มากที่สุดในปี พ.ศ. 2562 มีพื้นที่ 534,893.9 ไร่  คิดเป็นพื้นที่ ร้อยละ 7.04 ในช่วงฤดูหนาว และระดับอุณหภูมิสูงมาก (มากกว่า 40 °C ) ส่วนใหญ่พบในพื้นที่ป่าผลัดใบ มีพื้นที่มากที่สุดในปี พ.ศ. 2562 มีพื้นที่ 9,681.9 ไร่ คิดเป็นพื้นที่ ร้อยละ 0.13 ในช่วงฤดูร้อน การผันแปรของอุณหภูมิพื้นผิวส่วนใหญ่เกิดขึ้นในพื้นที่ป่าและพื้นที่เกษตร ซึ่งแสดงให้เห็นว่าการผันแปรอุณหภูมิเพิ่มขึ้นส่วนใหญ่เกิดขึ้นในพื้นที่ที่ไม่มีสิ่งปกคลุมดิน และพื้นที่ที่มีการถูกรบกวนมาก และในการผันแปรอุณหภูมิลดลงแสดงให้เห็นถึงการเพิ่มขึ้นของพื้นที่สีเขียวหรือสิ่งปกคลุมดิน การศึกษาครั้งนี้สามารถนำไปใช้เป็นส่วนหนึ่งในการวางแผน กำหนดนโยบายและมาตรการต่างๆเพื่อแก้ไขปัญหาการบุกรุกพื้นที่ป่าเพื่อทำการเกษตร รวมไปถึงพื้นที่ที่มีการทำเกษตรเชิงเดี่ยว ให้มีการจัดการการฟื้นฟูพื้นที่ป่าเพื่อเพิ่มพื้นที่สีเขียวในพื้นที่จังหวัดเพื่อช่วยให้พื้นที่จังหวัดน่านมีอุณหภูมิที่ลดลงได้ Thu, 01 Jan 0022 00:00:00 GMT http://ir.mju.ac.th/dspace/handle/123456789/2089 0022-01-01T00:00:00Z http://ir.mju.ac.th/dspace/handle/123456789/2087 Title: SOIL PROPERTIES UNDER REMNANT FOREST, FOREST RESTORATION, AND AGRICULTURAL AREA IN BOON CHAEM VILLAGE, NAM LAO SUB-DISTRICT, RONG KWANG DISTRICT PHRAE PROVINCE; คุณสมบัติของดินภายใต้หย่อมป่า ป่าฟื้นฟู และพื้นที่เกษตร บริเวณพื้นที่บ้านบุญแจ่ม ตำบลน้ำเลา อำเภอร้องกวาง จังหวัดแพร่ Abstract: The study aimed to investigate the physical and chemical properties of soil, as well as the diversity and amount of carbon sequestration from the biomass of plant species in remnant forest, forest restoration, and agricultural areas by collecting soil samples from the surface soil (0-5 centimeters) and subsurface soil (20-25 centimeters). The study found that the surface soil in remnant forest had a moderate pH value of 6.77, with the highest values of major nutrients, minor nutrients, and cation exchange capacity. The organic matter content was higher in remnant forest and forest restoration compared to agricultural areas, with percentages of 6.65, 5.47, and 5.02, respectively. The subsurface soil chemical properties showed no significant difference from the surface soil, and the physical properties were not statistically significantly different at the 95 percent level. A flora survey in the remnant forest   and forest restoration, using 40 x 40 meters plots to collect data on trees, saplings, and seedlings, found a total of 37 species, 32 genera, and 25 families in remnant forest with diversity indices of 2.61, 2.35, and 1.98 and densities of 787.50, 2,500.00, and 17,500 trees/hectare, respectively. Considering the importance index value, prominent large trees were found including Tectona grandis, Pterocarpus macrocarpus, Xylia xylocarpa, Shorea siamensis and Vitex canescens. The biomass of all plant species was 406.78 ton/hectare, and carbon sequestration was 191.17 tons carbon/hectare. In forest restoration, 55 species, 48 genera, and 22 families were found with diversity indices of 3.09, 1.93, and 1.51 and densities of 1,142.50, 781.25, and 21,000 trees/hectare, respectively. Significant trees included Senna siamea, Pithecellobium dulce, Leucaena leucocepphala, Tectona grandis and Parkia speciosa. The biomass of all plant species was 216.45 tons/hectare, and carbon sequestration was 101.72 tons carbon/hectare.; การศึกษาคุณสมบัติของดินภายใต้หย่อมป่า ป่าฟื้นฟู และพื้นที่เกษตร มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาสมบัติดินทางกายภาพและเคมีของดิน รวมถึงความหลากชนิดและปริมาณการกักเก็บคาร์บอนจากมวลชีวภาพของพรรณไม้ในพื้นที่หย่อมป่าและป่าฟื้นฟูโดยเก็บข้อมูลดินชั้นบน (0-5 เซนติเมตร) และดินชั้นล่าง (20-25 เซนติเมตร) ผลการศึกษา พบว่า ดินชั้นบนค่า pH ของพื้นที่หย่อมป่าเป็นปานกลาง มีค่าเท่ากับ 6.77 ธาตุอาหารหลัก ธาตุอาหารรอง และความสามารถในการแลกเปลี่ยนประจุบวกในพื้นที่หย่อมป่ามีค่ามากที่สุด ทางด้านปริมาณอินทรียวัตถุของพื้นที่หย่อมป่า ป่าฟื้นฟูมีค่าสูง กว่าพื้นที่เกษตร เท่ากับร้อยละ 6.65, 5.47 และ 5.02 ตามลำดับ ในดินชั้นล่างสมบัติดินทางเคมีไม่มีความแตกต่างจากดินชั้นบนโดยเฉพาะสมบัติดินทางกายภาพไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 95 เปอร์เซ็นต์การสำรวจพรรณไม้ในพื้นที่หย่อมป่าและป่าฟื้นฟูจากการวางแปลงขนาด 40 x 40 เมตร เก็บข้อมูลไม้ใหญ่ (Tree) ลูกไม้ (Sapling) และกล้าไม้(Seedling) พบพรรณไม้ในหย่อมป่าทั้งหมด 37 ชนิด 32 สกุล 25 วงศ์ดัชนีความหลากชนิดของไม้ใหญ่ ลูกไม้และกล้าไม้ เท่ากับ 2.61, 2.35 และ 1.98 ความหนาแน่นเท่ากับ 787.50, 2,500.00 และ 17,500 ต้น/เฮกแตร์ เมื่อพิจารณาจากค่าดัชนีความสำคัญพบไม้ใหญ่เด่น ได้แก่ สัก ประดู่ แดง รัง และผ่าเสี้ยน สำหรับมวลชีวภาพของพรรณไม้ทุกชนิดเท่ากับ 406.78 ตัน/เฮกแตร์และปริมาณการกักเก็บคาร์บอนเท่ากับ 191.17 ตันคาร์บอน/เฮกแตร์ ในขณะที่ป่าฟื้นฟูพบพรรณไม้ทั้งหมด 55 ชนิด 48 สกุล 22 วงศ์ดัชนีความหลากชนิดของไม้ใหญ่ ลูกไม้และกล้าไม้เท่ากับ 3.09, 1.93 และ 1.51 ความหนาแน่นเท่ากับ 1,142.50, 781.25 และ 21,000 ต้น/เฮกแตร์เมื่อพิจารณาจากค่าดัชนีความสำคัญพบไม้ใหญ่เด่น ได้แก่ ขี้เหล็ก มะขามเทศ กระถินยักษ์ สัก และสะตอ สำหรับมวลชีวภาพของพรรณไม้ทุกชนิดเท่ากับ 216.45 ตัน/เฮกแตร์และปริมาณการกักเก็บคาร์บอนเท่ากับ 101.72 ตันคาร์บอน/เฮกแตร์ Thu, 01 Jan 0022 00:00:00 GMT http://ir.mju.ac.th/dspace/handle/123456789/2087 0022-01-01T00:00:00Z