http://ir.mju.ac.th/dspace/handle/123456789/17 School of Tourism Development / พัฒนาการท่องเที่ยว 2025-10-22T07:54:40Z http://ir.mju.ac.th/dspace/handle/123456789/2272 Title: GUIDELINE FOR MANAGING THE NATURAL TOURISM DESTINATION:TAD-KAMUET, NONGLUANG VILLAGE, PAKXONG DISTRICT, CHAMPASACK PROVINCE, LAO PEOPLE’S DEMOCRATIC REPUBLIC; แนวทางการจัดการแหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติตาดคะมึด บ้านหนองหลวงเมืองปากซอง แขวงจำปาสัก สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว Abstract: The purposes of this study were to: 1) measure the potential level of the natural tourism destination, Tad-Kamuet, Nong Luang village, Pakxong district, Champasack province, Lao PDR 2) measure the opinion of tourist personnel towards the management of the natural tourism destination, Tad-Kamuet, Nong Luang village, Pakxong district, Champasack province, Lao PDR and 3) determine guideline for managing the natural tourism destination, Tad-Kamuet, Nong Luang village, Pakxong district, Champasack province. The research used both quantitative and qualitative. The instruments are used to collect the data were; a questionnaire and an interview. Two sample groups consisted of 1) local people from Nong Luang village paticipated in the tourism function, and 2) the community leaders, the folk philosophers and representatives from the Information, Culture and Tourism's Office in Pakxong District. Obtained data were analysised by using descriptive statistics: mean and standard deviation. Besides, content analysis was used for qualitative data. The potential of the natural tourism destination, Tad-Kamuet, Nong Luang village, Pakxong district, Champasack province, Lao PDR was at a moderate level (mean 3.00). When considering each variable, the attraction in tourism destination was at a high level (mean 3.55), followed by four variables at a moderate level, namely, accommodation (mean 3.18), accessibility (mean 3.00), activity (mean 2.63), and amenity (mean 2.62) respectively. The opinion of tourist personnel towards the management of the natural tourism destination, Tad-Kamuet, Nong Luang village, Pakxong district, Champasack province, Lao PDR was at a moderate level (mean 2.72), followed by four variables was a moderate: public relations for tourist destination (mean 2.99), improving tourism destination (mean 2.94), the management of the regulation in tourism destination (mean 2.75) and the promoting and caring for tourism destination (mean 2.75) respectively, and followed by two variables was less level: the promoting of managing tourism destination (mean 2.54) and the managing of tourism destination (mean 2.32) respectively. The guideline for managing the natural tourism destination, Tad-Kamuet, Nong Luang village, Pakxong district, Champasack province, Lao PDR should be: 1) Create an action plan for tourism destination area, 2) Prepare a development plan for tourism destination area, 3) Prepare a plan for using tourist attraction area,  4) Conduct tourism training program and licensing, 5) Set up tourism regulations and standards, 6) Prepare tourism marketing and tourists personnel development plans.; การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วัดระดับศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติตาดคะมึด บ้านหนองหลวง เมืองปากซอง แขวงจำปาสัก สปป. ลาว 2) วัดระดับความคิดเห็นของบุคลากรการท่องเที่ยวบ้านหนองหลวงที่มีต่อการจัดการแหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติตาดคะมึด บ้านหนองหลวง เมืองปากซอง แขวงจำปาสัก สปป. ลาว และ 3) กำหนดแนวทางการจัดการแหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติตาดคะมึด บ้านหนองหลวง เมืองปากซอง แขวงจำปาสัก เป็นการวิจัยเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถาม และแบบสัมภาษณ์ กำหนดกลุ่มผู้ให้ข้อมูล 2 กลุ่ม ได้แก่ 1) ประชาชนบ้านหนองหลวงที่เป็นสมาชิกกลุ่มการท่องเที่ยว 2) ผู้นำชุมชนที่เป็นทางการบ้านหนองหลวง ปราชญ์ชาวบ้าน และเจ้าหน้าที่สำนักงานแถลงข่าว วัฒนธรรม และท่องเที่ยวเมืองปากซอง วิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติเชิงพรรณนา (descriptive statistics) เพื่อหาค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคราะห์เชิงเนื้อหา (content analysis) สำหรับข้อมูลเชิงคุณภาพ ผลการศึกษาพบว่าแหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติตาดคะมึด บ้านหนองหลวง เมืองปากซอง แขวงจำปาสัก สปป. ลาว ภาพรวมมีศักยภาพระดับปานกลาง (ค่าเฉลี่ย 3.00) เมื่อพิจารณารายด้านพบว่า ด้านสิ่งดึงดูดใจในแหล่งท่องเที่ยวมีศักยภาพระดับสูง (ค่าเฉลี่ย 3.55) รองลงมามี 4 ด้านที่มีศักยภาพระดับปานกลาง ได้แก่ ด้านที่พักแรม (ค่าเฉลี่ย 3.18) ด้านการเข้าถึงแหล่งท่องเที่ยว (ค่าเฉลี่ย 3.00) ด้านกิจกรรมการท่องเที่ยว (ค่าเฉลี่ย 2.63) และด้านสิ่งอำนวยความสะดวก (ค่าเฉลี่ย 2.62) ตามลำดับ ผลการศึกษาระดับความคิดเห็นของบุคลากรการท่องเที่ยวที่มีต่อการจัดการแหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติตาดคะมึด บ้านหนองหลวง เมืองปากซอง แขวงจำปาสัก ภาพรวมมีความคิดเห็นในระดับปานกลาง (ค่าเฉลี่ย 2.72) ได้แก่ ด้านการประชาสัมพันธ์แหล่งท่องเที่ยว (ค่าเฉลี่ย 2.99) ด้านการปรับปรุงแหล่งท่องเที่ยว (ค่าเฉลี่ย 2.94) ด้านการจัดการกฎระเบียบภายในแหล่งท่องเที่ยว (ค่าเฉลี่ย 2.75) ด้านการส่งเสริมการดูแลรักษาแหล่งท่องเที่ยว (ค่าเฉลี่ย 2.75) ตามลำดับ รองลงมามี 2 ด้านที่บุคลากรการท่องเที่ยวมีความคิดเห็นในระดับน้อย ได้แก่ ด้านการส่งเสริมการจัดการแหล่งท่องเที่ยว (ค่าเฉลี่ย 2.54) และด้านการจัดการแหล่งท่องเที่ยว (ค่าเฉลี่ย 2.32) ตามลำดับ การจัดการแหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติตาดคะมึด บ้านหนองหลวง เมืองปากซอง แขวงจำปาสัก ควรมีการกำหนดแนวทางการจัดการแหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติตาดคะมึดดังนี้ 1) จัดทำแผนการดำเนินงานด้านพื้นที่แหล่งท่องเที่ยว 2) จัดทำแผนด้านการพัฒนาพื้นที่แหล่งท่องเที่ยว 3) จัดทำแผนการใช้ประโยชน์พื้นที่แหล่งท่องเที่ยว 4) การออกใบอนุญาตการดำเนินการท่องเที่ยวให้ผู้ประกอบการท่องเที่ยว 5) กำหนดมาตรฐานและกฎระเบียบการท่องเที่ยวในพื้นที่แหล่งท่องเที่ยว และ 6) จัดทำแผนด้านการตลาดการท่องเที่ยว และแผนการสร้างบุคลากรท่องเที่ยว 0004-01-01T00:00:00Z http://ir.mju.ac.th/dspace/handle/123456789/2271 Title: DEVELOPMENT MODEL OF COMMUNITY BASED TOURISMMANAGEMENT AT SAMEONG DISTRICT, CHIANG MAI PROVINCE; การพัฒนารูปแบบธุรกิจท่องเที่ยวโดยชุมชน อำเภอสะเมิง จังหวัดเชียงใหม่ Abstract: The purpose of the research was to develop model of community-based tourism management at Sameong district, Chiang Mai province. The objectives of this study were to: 1) analyze the potential at Sameong district, Chiang Mai province 2) determine marketing strategies for community-based tourism business at Sameong district, Chiang Mai province 3) create a community-based tourism business model in service design for sustainable tourism development at Sameong district, Chiang Mai province. This research used two data collection tools which include: 1) a questionnaire was used to collect data from the non-probability sampling tourists with quota sampling 2) a structured interview with the discussion group of all thirty-four-participating community-based tourism. The result of the first objective found out that tourists evaluated the area’s potential to a high degree based on their responses and purchasing decisions across four distinct dimensions:1. The purchase timing is high (average 2.52) 2. the dealer choice is rated at an average of 2.45; 3. the brand choice is on average 2.37; and 4. the purchase amount is 2.36 on average. However, the product choice dimension was moderate, with an average rating of 2.25. From the interview with the samples who are community-based tourism members, it was found that the tourism supply in Sameong district, Chiang Mai Province, can be categorized into three aspects: 1) tourist attraction potential; 2) tourism activities and tourism programs potential; and 3) additional services and public participation potential. The result of the second objective found out that the marketing strategies for community-based tourism business at Sameong district, Chiang Mai province was in WO strategy with five marketing mix factors combined with 1) product 2) promotion 3) people 4) productivity and quality and 5) physical evidence. The result of the third objective has been found out that there were four elements consisted of 1) Participatory Action Research in AIC technique 2) Marketing Mix 3) SWOT Analysis and 4) service design process.; การวิจัยครั้งนี้ได้ศึกษาถึงการพัฒนารูปแบบธุรกิจท่องเที่ยวโดยชุมชนอำเภอสะเมิง จังหวัดเชียงใหม่ โดยมีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อวิเคราะห์ศักยภาพทางการท่องเที่ยวในพื้นที่ของอำเภอสะเมิง จังหวัดเชียงใหม่ 2) เพื่อกำหนดกลยุทธ์ทางการตลาดของธุรกิจท่องเที่ยวโดยชุมชนของอำเภอสะเมิง จังหวัดเชียงใหม่ และ 3) เพื่อสร้างรูปแบบธุรกิจท่องเที่ยวโดยชุมชน อำเภอสะเมิง จังหวัดเชียงใหม่ ในด้านการออกแบบบริการเพื่อนการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน โดยใช้เครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล 2 ลักษณะ คือ 1) แบบสอบถามเก็บรวบรวมจากกลุ่มตัวอย่างนักท่องเที่ยวชาวไทยที่เดินทางเข้ามาท่องเที่ยวในอำเภอสะเมิง จังหวัดเชียงใหม่ โดยการสุ่มตัวอย่างแบบไม่เปิดโอกาสให้ประชากรทุกกหน่วยได้รับเลือกเข้ามาเป็นตัวแทน (non-probability sampling) โดนใช้การคัดเลือกโดยกำหนดสัดส่วน (quota sampling) โดนการกำหนดสัดส่วนประชากรและ 2) แบบสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง กลุ่มประชากรคือกลุ่มที่เข้าร่วมกิจกรรมการท่องเที่ยวทุกครั้ง โดนเก็บข้อมูลจากกลุ่มประชากรในพื้นที่ที่เป็นกลุ่มสมาชิกทั้งหมด โดยไม่มีการสุ่มตัวอย่าง จำนวนทั้งหมด 34 คน ผลการวิจัยเกี่ยวกับศักยภาพทางการท่องเที่ยวในพื้นที่ของอำเภอสะเมิง จังหวัดเชียงใหม่ พบว่านักท่องเที่ยวประเมินศักยภาพของพื้นที่ผ่านระดับการตอบสนอง และการตัดสินใจซื้อ ในระดับที่มาก 4 มิติ คือ ลำดับที่ 1 มิติด้านการเลือกเวลาในการซื้อในระดับมาก (ค่าเฉลี่ย 2.52) ลำดับที่ 2 ศักยภาพของพื้นที่ในมิติด้านการเลือกผู้ขาย ในระดับมาก (ค่าเฉลี่ย 2.45) ลำดับที่ 3 ศักยภาพของพื้นที่ในมิติด้านการเลือกตราสินค้าในระดับมาก (ค่าเฉลี่ย 2.37) ลำดับที่ 4 ศักยภาพของพื้นที่ในมิติด้านการเลือกปริมาณในการซื้อในระดับมาก (ค่าเฉลี่ย 2.36) และศักยภาพของพื้นที่ในมิติด้านการเลือกผลิตภัณฑ์ในระดับปานกลาง (ค่าเฉลี่ย 2.25) จากการสัมภาษณ์ อุปทานทางการท่องเที่ยว พบว่า ศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวอำเภอสะเมิง จังหวัดเชียงใหม่ สามารถจำแนกออกเป็น 3 ด้าน คือ 1) ศักยภาพด้านแหล่งท่องเที่ยว 2) ศักยภาพด้านกิจกรรมท่องเที่ยว/โปรแกรมการท่องเที่ยว และ 3) ศักยภาพด้านการบริการเสริมและการมีส่วนร่วมของประชาชน ผลการวิจัยเกี่ยวกับการกำหนดกลยุทธ์ทางการตลาดของธุรกิจท่องเที่ยวโดยชุมชนของอำเภอสะเมิง จังหวัดเชียงใหม่ พบว่ากลยุทธ์ทางการตลาดส่วนใหญ่อยู่ในของกลยุทธ์ (W)(O) หรือกลยุทธ์เชิงแก้ไข (WO Strategy) โดยมีทั้งหมด 5 ด้านคือ 1) ด้านผลิตภัณฑ์ 2) ด้านส่งเสริมการตลาด 3) ด้านบุคคล 4) ด้านประสิทธิภาพและคุณภาพ และ 5) ด้านสิ่งมีตัวตนที่มองเห็นได้ ผลการวิจัยเกี่ยวกับการสร้างรูปแบบธุรกิจท่องเที่ยวโดยชุมชน อำเภอสะเมิง จังหวัดเชียงใหม่ ในด้านการออกแบบบริการเพื่อนการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน พบว่ามีองค์ประกอบทั้งหมด 4 องค์ประกอบ ได้แก่ 1) การวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม (PAR) โดยใช้เทคนิค AIC 2) ส่วนประสมทางการตลาดด้านการบริการ (Marketing Mix) 3) การวิเคราะห์กลยุทธ์ (SWOT Analysis) และ 4) กระบวนการออกแบบบริการ (service design process) 2024-01-01T00:00:00Z http://ir.mju.ac.th/dspace/handle/123456789/2205 Title: ORGANIC TOURISM MODEL OF BAN HUAI KHAMIN, MAE NA CHON SUBDISTRICT,MAE CHAEM DISTRICT, CHIANG MAI PROVINCEIN THAILAND ; รูปแบบการท่องเที่ยวเชิงเกษตรอินทรีย์บ้านห้วยขมิ้น  ตำบลแม่นาจร อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ Abstract: The purposes of this study were: 1)  To study the potential of organic tourism at Ban Huai Khamin. 2)  To evaluate the Organic tourism  destination management. 3)  To determine the organic tourism model of Ban Huai Khamin, Mae Na Chon Subdistrict, Mae Chaem District, Chiang Mai Province, Thailand. The study was mixed methods research used both quantitative and qualitative methods. The instruments used in this  research were questionnaire. The data was collected from 63 members of the organic agriculture community enterprise group in Ban Huai Khamin by purposive sampling and analyzed the data with statistical methods including descriptive statistics and Pearson’s correlation coefficient and analyzed the data with the Statistical Package for the Social Sciences Program. The findings indicated the overall the potential of organic tourism was at a medium level. Considering each aspect, it was found that the organic agriculture resource was a high potential. Followed by the organic tourism marketing was a medium potential, tourism attractions services was a medium potential, and tourism carrying capacity was a medium potential respectively. In addition, the research found that the overall the evaluate the tourism destination management was at a high level. Considering each aspect, it was found that the attraction was a highest importance. Followed by the activities was a high importance, accessibility was a high importance, accommodation was a high importance respectively. However, the research was found the amenities was a medium importance. Determining the Organic Tourism Model of Ban Huai Khamin, Mae Na Chon Subdistrict, Mae Chaem District, Chiang Mai Province, Thailand. Hypothesis tested finding indicated that There was significant between the organic tourism destination management and the potential of organic tourism were statistically significant at 0.05 level.; การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงเกษตรอินทรีย์บ้านห้วยขมิ้น ตำบลแม่นาจร อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ 2) เพื่อประเมินการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตรอินทรีย์บ้านห้วยขมิ้น ตำบลแม่นาจร อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ 3) เพื่อกำหนดรูปแบบการท่องเที่ยวเชิงเกษตรอินทรีย์บ้านห้วยขมิ้น ตำบลแม่นาจร อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ เป็นการวิจัยแบบผสมผสาน (Mixed Method) โดยใช้เทคนิควิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) กับการวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative Research) มุ่งเน้นการวิจัยเพื่อการพัฒนา ผู้วิจัยกำหนดประชากรโดยใช้วิธีแบบเจาะจง (Purposive Sampling) ไปที่สมาชิกกลุ่มวิสาหกิจชุมชนเกษตรอินทรีย์บ้านห้วยขมิ้น ตำบลแม่นาจร อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่ จำนวนทั้งหมด 63 คน ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูลในครั้งนี้ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพรรณนาและค่าสหสัมพันธ์เพียร์สัน (Pearson’s Correlation Coefficient) ในการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตรอินทรีย์กับศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตรอินทรีย์ ด้วยโปรแกรมวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติสำเร็จรูปเพื่อการวิจัยทางสังคมศาสตร์ ผลการศึกษาปรากฏ ดังนี้ ผลการวิจัยพบว่า ศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงเกษตรอินทรีย์อยู่ในระดับปานกลาง พิจารณารายด้านพบว่า ด้านทรัพยากรทางการเกษตรอินทรีย์มีศักยภาพมากเป็นอันดับแรก รองลงมาคือ ด้านการตลาดเกษตรอินทรีย์มีศักยภาพในระดับปานกลาง ด้านการบริการท่องเที่ยวมีศักยภาพในระดับปานกลาง และ ด้านการรองรับของแหล่งท่องเที่ยวมีศักยภาพในระดับปานกลาง ตามลำดับ พบว่าสมาชิกกลุ่มวิสาหกิจชุมชนเกษตรอินทรีย์บ้านห้วยขมิ้นมีระดับความคิดเห็นเกี่ยวกับความสำคัญต่อการบริหารจัดการการท่องเที่ยวเชิงเกษตรอินทรีย์อยู่ในระดับมาก ซึ่งด้านสิ่งที่ดึงดูดใจ (Attraction) มีความสำคัญมากที่สุด รองลงมาคือ ด้านกิจกรรมการท่องเที่ยว (Activities) ด้านความสะดวกในการเดินทาง (Accessibility) ด้านการบริการที่พัก (Accommodation) ตามลำดับ ส่วน ด้านสิ่งอำนวยความสะดวก (Amenities) มีความสำคัญปานกลาง จากนั้น กำหนดรูปแบบการท่องเที่ยวเชิงเกษตรอินทรีย์บ้านห้วยขมิ้น ผลการวิเคราะห์สมมติฐานการวิจัย พบว่า การบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตรอินทรีย์ส่งผลต่อศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงเกษตรอินทรีย์ในระดับสูง (Sig.=0.000, r=0.713) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2024-01-01T00:00:00Z http://ir.mju.ac.th/dspace/handle/123456789/2148 Title: MANAGEMENT ADAPTATION MODEL OF SMALL  AND MEDIUM-SIZED HOTEL BUSINESS DURING  THE COVID-19 PANDEMIC IN MUANG DISTRICT,  CHIANG MAI PROVINCE; รูปแบบการปรับตัวเชิงบริหารของธุรกิจโรงแรมขนาดกลางและขนาดเล็ก  ภายใต้สภาวะวิกฤติของโรคระบาด COVID-19 ในอำเภอเมือง  จังหวัดเชียงใหม่ Abstract: The COVID-19 pandemic has resulted in a change in tourist behavior, so this research aims to 1) study the behavior of Thai tourists' decisions to use small and medium-sized hotels; 2) To study the 7Ps marketing mix factors related to the decision-making process of using a medium-sized and small-sized hotel of Thai tourists. 3) To study the decision-making process for using small and medium-sized hotels of Thai tourists 4) To create an administrative adaptation model of medium and small hotel businesses during the crisis of the COVID-19 epidemic in Muang District, Chiang Mai Province. This research used two data collection tools which include: 1) a questionnaire was used to collect data from the sample of Thai tourists, and specific sampling was performed on small and medium-sized hotel guests under the list of hotels designated by the researcher, which include a total of 400 people and 2) A semi-structured interview was used to collect data from people in hotel management positions, they were selected through specific selection, and they are divided into 2 groups: 20 medium-sized hotels and 20 small hotels, altogether 40 people. The study found that 1) The result of the study found that the majority of Thai tourists staying in hotels visited the hotel during the holiday season and during their stay in the hotel, they prefer to choose Standard Rooms, due to their affordable price. Before booking, they have study and read reviews from online media, they already knew the hotel from online media sources such as Websites/Facebook/IG/Tiktok, etc. 2) In overall, the 7Ps marketing mix was related to 84.0% of tourists' decision-making process for small and medium-sized hotels. Employee factor affects the decision to choose the service at first, followed by the service process and physical characteristics, respectively 3) Most tourists want to visit Muang district, Chiang Mai province for recreation, they searched for information from online agents such as agoda.com/booking.com/expedia.com/ctrip.com and evaluate their options by reading reviews and feedback from various websites and decided to use the hotel in Muang District, Chiang Mai province because of the convenient transportation Management adaptation model of medium and small hotel businesses suitable for the context of Muang District Chiang Mai Province consists of 1) internal organization management must be in line with the covid-19 crisis. 2) Techniques for surviving during COVID-19, care and management by the business owner affect the work and management of employees 3) The most important thing for hoteliers during COVID-19 is not to stick to the old way of working. 4) Marketing is essential to the survival of today's hotel business. Especially, when expanding and maintaining a customer base. 5) Maintaining the hotel's image is important, even if the hotel is closed, it still needs constant publicity. 6) Online media plays an important role and affects the decision to use hotel booking services. Therefore, Entrepreneurs must develop in accordance with the needs of tourists. By focusing on the development of both access channels and the use of a variety of digital technologies 7) Existing 7Ps marketing mix must meet hygienic safety criteria during the COVID-19 crisis and It is strongly related to the decision-making process of tourists. Especially for individuals, hotels must maintain hygiene and safety standards. improvement of the establishment in accordance with the new way of life; 8) Thai tourists still want to travel and stay in hotels in Muang district. Chiang Mai Province, Therefore, government agencies for tourism promotion should focus on publicizing Chiang Mai's health safety standards for tourism enterprises (SHA & SHA Plus).; สถานการณ์โรคระบาด COVID-19 ส่งผลให้พฤติกรรมการท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยวเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม ดังนั้นการวิจัยครั้งนี้จึงมีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาพฤติกรรมในการตัดสินใจใช้บริการโรงแรมขนาดกลางและขนาดเล็กของนักท่องเที่ยวชาวไทย 2) เพื่อศึกษาปัจจัยส่วนประสมทางการตลาด 7Ps ที่มีสัมพันธ์กับกระบวนการตัดสินใจใช้บริการโรงแรมขนาดกลางและขนาดเล็กของนักท่องเที่ยวชาวไทย 3) เพื่อศึกษากระบวนการตัดสินใจในการใช้บริการโรงแรมขนาดกลางและขนาดเล็กของนักท่องเที่ยวชาวไทย 4) เพื่อสร้างรูปแบบการปรับตัวเชิงบริหารของธุรกิจโรงแรมขนาดกลางและขนาดเล็กภายใต้สภาวะวิกฤติของโรคระบาด COVID-19 ในอำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่ โดยใช้เครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล 2 ลักษณะ คือ 1) แบบสอบถามเก็บรวบรวมข้อมูลกับกลุ่มตัวอย่างนักท่องเที่ยวชาวไทย ใช้การสุ่มตัวอย่างแบบเจาะจงกับผู้ใช้บริการโรงแรมขนาดกลางและขนาดเล็กภายใต้รายชื่อโรงแรมที่ผู้วิจัยได้กำหนดไว้ จำนวนทั้งสิ้น 400 ราย และ 2) แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้างเก็บรวบรวมข้อมูลกับผู้ที่มีตำแหน่งในการบริหารจัดการโรงแรมที่ได้จากการคัดเลือกแบบเจาะจง แบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม คือ โรงแรมขนาดกลาง จำนวน 20 ราย และโรงแรมขนาดเล็ก จำนวน 20 ราย จำนวนทั้งหมด 40 ราย ผลการศึกษาพบว่า 1) กลุ่มตัวอย่างนักท่องเที่ยวชาวไทยที่เดินทางเข้ามาพักในโรงแรมส่วนใหญ่เดินทางเข้ามาท่องเที่ยวในช่วงวันหยุดเทศกาล การเข้าพักโรงแรมจะเลือกใช้บริการห้อง Standard เนื่องจากราคาไม่แพง ก่อนเข้าพักได้ทำการศึกษาและอ่านรีวิวจากสื่อออนไลน์ และรู้จักโรงแรมจากแหล่งสื่อออนไลน์ ได้แก่ Website/Facebook/IG/Tiktok เป็นต้น 2) ในภาพรวมปัจจัยส่วนประสมทางการตลาด 7Ps มีสัมพันธ์กับกระบวนการตัดสินใจใช้บริการโรงแรมขนาดกลางและขนาดเล็กของนักท่องเที่ยว ร้อยละ 84.0 โดยปัจจัยด้านพนักงาน มีผลต่อการตัดสินใจเลือกใช้บริการเป็นลำดับแรก รองลงมาคือ ด้านกระบวนการให้บริการ และด้านการลักษณะกายภาพ ตามลำดับ 3) นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่ต้องการมาท่องเที่ยวในอำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่ เพื่อพักผ่อนหย่อนใจ มีการค้นหาข้อมูลจากตัวแทนออนไลน์ มีการศึกษาหาข้อมูลการท่องเที่ยวจากรีวิวและคำติชมจากเว็บไซต์ต่างๆ และตัดสินใจใช้บริการโรงแรม ในอำเภอเมือง เพราะการเดินทางสะดวก รูปแบบการปรับตัวเชิงบริหารของธุรกิจโรงแรมขนาดกลางและขนาดเล็กที่เหมาะสมกับบริบทของอำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่ ประกอบด้วย 1) การบริหารจัดการองค์กรภายในที่ต้องสอดคล้องกับสภาวะวิกฤติการแพร่ระบาดของ COVID-19 2) เทคนิคของการอยู่รอดในช่วง COVID-19 การดูแลและบริหารจัดการโดยเจ้าของกิจการ ส่งผลต่อการทำงานและการบริหารงานกับพนักงานเป็นอย่างมาก 3) สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับผู้ประกอบการธุรกิจโรงแรมในยุค COVID-19 คือการไม่ยึดติดในรูปแบบการทำงานเดิม 4) การตลาดเป็นสิ่งสำคัญต่อการอยู่รอดของการทำธุรกิจโรงแรมในปัจจุบัน โดยเฉพาะการขยายและรักษาฐานลูกค้าให้คงอยู่ 5) การรักษาภาพลักษณ์ของโรงแรมเป็นสิ่งสำคัญ แม้ว่าโรงแรมจะปิดแต่ยังจำเป็นต้องประชาสัมพันธ์อย่างต่อเนื่อง 6) สื่อออนไลน์มีบทบาทสำคัญและส่งผลต่อการตัดสินใจใช้บริการจองห้องพักในโรงแรม ผู้ประกอบการต้องพัฒนาให้สอดคล้องกับความต้องการของนักท่องเที่ยว โดยเน้นการพัฒนาทั้งด้านช่องทางการเข้าถึงการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลที่หลากหลาย 7) ปัจจัยส่วนประสมทางการตลาด 7Ps ที่มีอยู่ต้องสอดคล้องกับเกณฑ์ความปลอดภัยด้านสุขอนามัยในช่วงวิกฤติ COVID-19 และมีความสัมพันธ์กับกระบวนการตัดสินใจของนักท่องเที่ยวเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะด้านบุคคล โรงแรมจึงต้องรักษามาตรฐานความปลอดภัยด้านสุขอนามัย การปรับปรุงสถานประกอบการให้สอดคล้องกับวิถีชีวิตใหม่ รวมถึงการกำหนดกลยุทธ์การให้บริการที่มุ่งเน้นพัฒนาและปรับปรุงด้านพนักงาน 8) นักท่องเที่ยวชาวไทยยังคงมีความต้องการเข้ามาท่องเที่ยวและพักโรงแรมในอำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งหน่วยงานภาครัฐด้านการส่งเสริมการท่องเที่ยว ควรมุ่งเน้นและประชาสัมพันธ์ให้นักท่องเที่ยวรับรู้ถึงมาตรฐานความปลอดภัยด้านสุขอนามัยสำหรับกิจการด้านการท่องเที่ยว (SHA & SHA Plus) ของจังหวัดเชียงใหม่ 0007-01-01T00:00:00Z